مىدهد ، بويژه در صورتى كه قاضى و حاكم ناچار به دستور فرمانرواى ستمگر كافر و تبهكار عمل كند ولى حكمش درست باشد . اگر كسى بگويد : چرا حسن عليه السلام گناهان وى را نسبت به خود و شيعيان على عليه السلام برشمرد و پيش از همه قاتلان عبداللَّه‌بن يحيى حضرمى و يارانش را مطرح كرد ، و حال اينكه حجر و ياران او و ديگران نيز كشته شده بودند ؟ مىگوييم : اگر حسن عليه السلام در برشمردن گناهان معاويه ، گناهان قتل حجر و ياران او را بر گناهان قتل عبداللَّه‌بن يحيى حضرمى و ياران او مقدم مىداشت ، سپس مىگفتى : چرا حجر را بر عبداللَّه‌بن يحيى و يارانش كه همه از نيكان و اهل زهد و پارسايى در دنيا بودند مقدم داشت ؟ ! سئوال تو درست بود ، از اين رو معاويه در پاسخ وى ( امام حسن عليه السلام ) آنچه را كه ابن يحيى و يارانش از هواخواهى و محبت زيادشان نسبت به اميرالمؤمنين و گفتن فضايل آن حضرت بروز داده بودند به اطلاع آن حضرت رساند ، و گفت : به اين دليل گردن آنها را از روى خشم زد . و كسى را كه راهبى را از صومعه‌اش بيرون آورده و او را به قتل رساند ، بدون اينكه قاتل او را قصاص و مؤاخذه كنند ، عجيب‌تر از كار آن كسى بود كه كشيشى ( روحانى مسيحى ) را از صومعه‌اش بيرون آورد و به قتل رساند ، چون صاحب دير دستش بازتر بود تا همراهانش از او دفاع كنند از صاحب يك صومعه كه بين آسمان و زمين كسى را نداشت و تنها بود . بنابراين مقدم داشتن حسن عليه السلام بندگان معمولى خدا را بر عابدان ، و